Sanırım
her anne baba çocukları okula başladığında değişik duyguları bir arada
yaşarlar. Gurur, sevinç, şaşkınlık, hüzün, merak ve daha bir sürü duyguyu aynı
anda yaşayabilirler. Ben de şu anda öyleyim. Dışarıda yağmurlu kapalı bir hava
olmasının da etkisi var mıdır bu halimde bilmiyorum ama, KARMAKARIŞIĞIM…
Kızım 3. sınıfta oğlum 1. sınıfa
başladı. Bugün onları götürüp okula bıraktım. Kızım alışkındı koşa koşa girdi
sınıfına. Ama oğlum aslında çok girişken, sosyal bir çocuk olmasına ve 2 sene
anasınıfına gitmesine rağmen, durgunlaştı, elinde ki çantayı sıkı sıkıya tutup
şaşkın şaşkın etrafına bakındı, bir türlü oturacak yer bulamadı, çekingen
davrandı. Benim de hemen içim buruldu, ağlamamak için zor tuttum kendimi. Onu
sınıfta bırakıp çıkmak istemedim. Önce ki senelerde Emre ile beraber gidiyorduk
okula, bunun da etkisi var herhalde bilemiyorum çok kötü hissettim kendimi.
Kaldı ki dediğim gibi Emre öyle sakin,
sessiz, utangaç ya da çekingen bir çocuk değildir. Hemen uyum sağlayacağına da
eminim, okula gitmeye de alışkın. Ama işte sanırım anne- babalar çocuklarının
bu hallerine dayanamıyorlar.
Neyse okula başladılar hayırlısı ile. Rabbim
hepimizin kuzularını korusun.
